Όλη τη χρονιά ονειρευόμαστε πώς θα περάσουμε τις μέρες της άδειάς μας, πού θα πάμε διακοπές, τι θα πάρουμε μαζί μας και οργανώνουμε τα πάντα με την παραμικρή λεπτομέρεια! Μήπως όμως λογαριάζουμε χωρίς τον ξενοδόχο; Γιατί η αλήθεια είναι πώς κάποιες φορές οι καλοκαιρινές διακοπές δεν είναι ακριβώς όπως τις είχαμε φανταστεί!

Φέτος είχα κάνει και εγώ τα χίλια όνειρα για τις καλοκαιρινές μας διακοπές! Καλοκαίρι σκεφτόμουν και τι μπορεί να πάει στραβά; Ακόμη και το φαρμακείο των διακοπών από το mommyjammi, το ετοίμαζα με βαριά καρδιά! Σιγά και  να μην χρειαστώ κάτι από όλα αυτά έλεγα! (Καλά μη φας έχω γλαρόσουπα...)

Ξεκινάμε τις διακοπές και τα πράγματα αρχίζουν να στραβώνουν λίγο, όταν σε μια αναμέτρηση με τα σπαθιά που είχε ο γιος μου με τον ξάδερφο του, είχαμε και τις πρώτες απώλειες! Γιατί μπορεί το σπαθί να ήταν μαλακό και αφρολεξένιο και θεωρητικά ακίνδυνο (αν και με λύπη διαπίστωσα ότι τέτοια πολεμικά όπλα δεν υπάρχουν), στην πραγματικότητα όμως ήταν άκρως επικίνδυνο αφού άφησε στο μάτι του γιου μου ένα κομματάκι αφρολεξ! Ο μικρός δεν έβλεπε για την ακρίβεια δεν μπορούσε να ανοίξει το μάτι του και γυρίσαμε πίσω άρον άρον. Ευτυχώς ο οφθαλμίατρος που τον εξέτασε βρήκε το κομμάτι του σπαθιού και με ειδική αγωγή το μάτι επανήλθε.

Στη συνέχεια η μικρή μου έπαθε σταφυλόκοκκο από την άμμο, και αφού κάναμε ό,τι μπορούσαμε να το καταπολεμήσουμε με αλοιφές, τελικά πήραμε αντιβίωση μετά από υποδείξεις της γιατρού μας! Οπότε τέρμα η θάλασσα και για τους δύο για λίγες μέρες! Ας πάει και το παλιάμπελο σκέφτομαι, είμαι από τους προνομιούχους που θα είμαι τόσες μέρες στη θάλασσα, ας μην το πάρω κατακάρδα... τι είναι μια βδομάδα μπροστά σε τόσες;

Συνεχίζουμε λοιπόν τις διακοπές μας μια χαρά (και δυο τρομάρες αλλά το προσπερνώ) και μας επισκέπτεται και τους 3 (ο μπαμπάς λείπει στην πόλη και τη γλίτωσε)  μια ελαφριά γαστρεντερίτιδα! Τόσο ελαφριά ίσα για να μας κρατήσει μακριά από τη θάλασσα για άλλες 3 μέρες!

Γινόμαστε καλά και ξεκινάμε τα μπάνια! Εδώ ήμαστε λέω... πάει πέρασε το κακό μάτι! Μια που το λέω, μια που χτυπάει ο μικρός μου και ανοίγει μια τεράστια πληγή στο γόνατο του, η οποία δεν μπορεί να κλείσει για 15 μέρες! Άρα αποχή πάλι από τη θάλασσα...

Πάνω που πάει να κλείσει η πληγή, τον πατάει μία φίλη του με το παιδικό τζιπάκι και ξαναμανά από την αρχή! (Ξέρω ξέρω γυναίκα στο τιμόνι... τα έλεγα και εγώ, αλλά και που τα είπα τι κατάλαβα;) Η πληγή επειδή είναι δεύτερη φορά στο ίδιο σημείο, είναι αδύνατον να κλείσει, ψιλομολύνεται κιόλας οπότε η γιατρός αποφασίζει να πάρει αντιβίωση ο μικρός μπας και δούμε άσπρη μέρα!

Έλα όμως που η μικρούλα μου ζήλεψε που τα φώτα της δημοσιότητας είναι στραμμένα στον αδερφό της τόσες μέρες, και ξαναπαθαίνει ένα καραμπινάτο σταφυλόκοκκο έτσι για να τον χαιρόμαστε βρε παιδί μου! Αντιβίωση στο τετράγωνο λοιπόν ξανά!

Εκεί που έχω πάρει την απόφαση να εγκαταλείψουμε οριστικά το camping, ξαναπέφτει ο μικρός και κόβεται στην πλάτη του αυτή τη φορά... εντάξει δεν περιγράφω άλλο! Το πιάσατε το νόημα!!!

Οπότε σας θερμοπαρακαλώ... εκείνος που ζήλεψε την καλή μου τύχη και με μούντζωσε που θα καθόμουν θεωρητικά τόσο καιρό στο camping, ας σταματήσει το βουντού! Έλεος!!!
Επίσης όποιος θέλει και μπορεί ας μου διαθέσει μετοχές σε κάποιο φαρμακείο, γιατί μέχρι στιγμής μου έχει βγει ο κούκος αηδόνι!

Σύμπαν... το έπιασα το μήνυμα και γύρισα πίσω! Να ηρεμήσουμε τώρα;
Και του χρόνου με υγεία!!!

Clelia!