READING

Ένας μήνας στην Α’ Δημοτικού! Μια καινούρια ...

Ένας μήνας στην Α’ Δημοτικού! Μια καινούρια σελίδα στη ζωή μας!

Μη μου πείτε! Σας έλειψαν τα νέα μας από τα πρωτάκια μας!!! Με αυτά και με εκείνα πέρασε ένας μήνας από τότε που μπήκαμε για πρώτη φορά στο μεγάλο σχολείο ! Ένας μήνας πρωτάκια και η αλήθεια είναι πώς τα πάμε περίφημα! Τσάμπα όλη η αγωνία μας και το άγχος μας!!!

Σίγουρα προσαρμοστήκαμε καλά! (για να μην πω κιόλας ότι παραγνωριστήκαμε). Ο μικρός μου δράκος λίγο έλειψε να κάνει την πρώτη που επίσκεψη στον διευθυντή (πρώτη εβδομάδα στο σχολείο παρακαλώ). Είχε βλέπετε τη φαεινή ιδέα να παίξει box με κάτι δευτεράκια! Ααα όλα και όλα έτσι είναι! Άμα είναι να κάνεις εντύπωση, να κάνεις από την πρώτη μέρα!!! Μπλέχτηκαν πρωτάκια και δευτεράκια σε έναν καυγά και τσουπ να σου ο διευθυντής! Εντάξει να μην τα παραλέω, ήμασταν τυχερoί γιατί απαλλαχτήκαμε λόγω αμφιβολιών! Βέβαια απαλλάχτηκε αυτός, έμπλεξα εγώ γιατί μετά το συμβάν κάπως σαν να ξύπνησα! Σαν να κατάλαβα πως το σχολείο έχει και κινδύνους που ούτε φανταζόμουν… και τώρα ξεκίνησα καθημερινό κήρυγμα! Να είσαι φρόνιμος, να κάθεσαι στο θρανίο, να μη μιλάς, να φας το φαγητό, να μη βγάλεις τη ζακέτα στο πρώτο διάλειμμα, να μην μπλέξεις σε καυγάδες! Κάθε μέρα όλη μέρα!

Σε μαθησιακό επίπεδο τα πάνε σούπερ! Καταφέραμε και βάλαμε όλα τα παπάκια στο νερό, τους δώσαμε και από ένα πανί και πήγαν στην ευχή της Παναγίας!!! Όχι καλέ δεν το έκαψα, ούτε παίρνω ληγμένα! Οι μαμάδες της πρώτης δημοτικού σίγουρα με καταλαβαίνουν! Κάθε μέρα με το παπί και το πανί πολύ θέλει ο άνθρωπος; Πέρα όμως από την πλάκα, γενικά τα πάμε καλά! Είχαμε τα θεματάκια μας με τη συνεργασία μας στο διάβασμα! Ειδικά ο μικρός (ποιος άλλος;) τις πρώτες μέρες κάθε φορά που καθόμασταν να διαβάσουμε τα θυμόταν όλα! Πεινούσε, ζαλιζόταν από την πείνα, διψούσε… θα πέθαινε για νερό, καλά δεν καταλάβαινα; Πονούσε η κοιλιά του, πονούσε το δαχτυλάκι του τόσο που δεν μπορούσε να πιάσει το μολύβι… μμμ τι άλλο; Όλα τα έπαθε το δόλιο το παιδάκι μου! Χάλια ήταν και αυτή η καρέκλα δεν τον άφηνε να κάτσει…

Βέβαια η μάνα του είναι τρελή και μια δυο τρεις απηύδησε! Έτσι  τον έστειλε μια μέρα αδιάβαστο και άγραφο στο σχολείο και έγινε μία τεράστια συζήτηση στην τάξη (σε συνεννόηση με τη δασκάλα) και ξαφνικά μας πέρασαν όλα! Ευτυχώς τέλος καλό όλα καλά! (γιατί μέχρι και με μαγνητική εξέταση τον είχα απειλήσει αν δεν περνούσε ο πόνος στο δαχτυλάκι του).




Κάπου εκεί συνειδητοποίησα λοιπόν, πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της δασκάλας! Καλά θα μου πείτε δεν το ήξερες; Το ήξερα βέβαια αλλά αγχωνόμουν αν η δασκάλα μας θα είναι επαρκής  στο μαθησιακό κομμάτι, όμως αναθεώρησα λίγο και κατάλαβα πώς το πιο σημαντικό είναι άλλο! Θα πρέπει η δασκάλα να είναι επαρκής στο ανθρώπινο κομμάτι. Ωστόσο θεωρώ ότι ήμασταν φοβερά τυχεροί και έχουμε μια δασκάλα πραγματικά φανταστική! Σε ένα μήνα μόλις, κατάφερε να αγκαλιάσει τα παιδιά με έναν μοναδικό τρόπο και να τα κάνει να αισθανθούν άνετα στο μεγάλο σχολείο! Είναι δίπλα τους διαρκώς… και στο κυλικείο (άλλο τεράστιο θέμα για ανάρτηση) να θέλουν να πάνε, αυτή τους πάει και τα βοηθάει! Το πιο βασικό όμως είναι ότι την αγάπησαν αμέσως και έδεσαν μαζί της και ξυπνούν με όρεξη να πάνε σχολείο! Σηκώνονται την Κυριακή και με ρωτάνε αν έφτασε η Δευτέρα! Και αυτό είναι για μένα η μεγαλύτερη της επιτυχία!

Στις ώρες ευέλικτης ζώνης πάνε στη διπλανή βιβλιοθήκη και διαβάζουν παραμύθια! Έχουν λουλουδάκια στην τάξη (κάθε παιδάκι το δικό του) και μαθαίνουν να είναι υπεύθυνα! Και ότι γίνει στο διάλειμμα το συζητάνε στην τάξη…! Για εμένα αυτά είναι τα πιο σημαντικά σε αυτή τη χρονιά! Φυσικά και παίρνουμε φυλλάδια και έχουμε μαθήματα στο σπίτι, είναι όμως λίγα και τα τελειώνουμε αμέσως! Η κυρία μας δεν θέλει διάβασμα στο σπίτι! Μίση ώρα λέει μόνο να ασχολούμαστε και ότι αρκεί… Θέλει να έχουμε ώρα για παιχνίδι και να παίζουμε και από αυτό και μόνο εμείς την λατρεύουμε οικογειακώς… Αν με ρωτάτε τώρα πώς τα πάμε σε μαθησιακό επίπεδο, να σας πω ότι ένα μήνα πριν δεν ξέραμε ούτε ανάγνωση ούτε γραφή ενώ τώρα και μπορούμε να γράψουμε απλές λέξεις και προτασούλες και να διαβάσουμε εύκολα κειμενάκια! Και πέρασε μόλις ένας μήνας!!!

Βέβαια σε αυτήν την τάξη μάθαμε και άλλα πολλά! Μάθαμε για την διαφορετικότητα και πώς να την αποδεχόμαστε τόσο εμείς οι γονείς όσο και τα παιδιά! Μάθαμε (και περισσότερο οι γονείς) πώς τα παιδιά που έχουν παράλληλη στήριξη είναι φυσιολογικά με ένα κεφάλι, δύο χέρια και δύο πόδια! Και είναι πραγματικά αξιαγάπητα παιδιά!!! Μάθαμε ακόμη πως σε μία χώρα όχι τόσο μακρυά από την Ελλάδα, Συρία τη λένε, γίνεται πόλεμος! Και εκεί τα παιδάκια δεν πάνε σχολείο, για αυτό αναγκάζονται να φύγουν από τη χώρα τους και να πάνε σε άλλες ασφαλείς χώρες και τα παιδάκια να  πάνε ξανά σχολείο! Και εμείς έχουμε τη χαρά να έχουμε ένα παιδάκι από εκεί στην τάξη μας!

Αλλά αυτή η καταπληκτική δασκάλα μας έμαθε πως να το πλησιάσουμε και να το κάνουμε παρέα και ας μην μιλάμε (ακόμα) την ίδια γλώσσα! Να παίζουμε μαζί στο διάλειμμα, να το βοηθάμε όπως μπορούμε και να μαθαίνουμε λεξούλες! Η δασκάλα αυτή. έμαθε σε εμάς τους γονείς πως όλοι έχουν δικαίωμα στη μόρφωση και πώς τα παιδιά μας μπορούν να κάνουν τη διαφορά και να γίνουν πολίτες του κόσμου, αρκεί και εμείς να ξεπεράσουμε προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες!  Για αυτό όμως το θέμα θα σας μιλήσω σε επόμενη ανάρτηση γιατί πραγματικά μου ράγισε την καρδιά!

Αν προσέξατε… σε όλο το κείμενο μιλάω σε Α πληθυντικό όχι από ευγένεια, ή μεγαλοπρέπεια, αλλά γιατί σε αυτόν τον μήνα ξαναπήγα και εγώ μαζί τους στην Α’ δημοτικού και μαγεύτηκα! Μαγεύτηκα από την κυρία μας και τον χαρακτήρα της, από τα βιβλία μας, από το πόσο ασχολείται ο διευθυντής με το αν προσαρμόστηκαν τα πρωτάκια, από τα παιδάκια που καθημερινά διεκδικούν το χώρο τους στην αυλή και μαλώνουν όπως οι κότες στο κοτέτσι, από την ευρηματικότητα των παιδιών στο πώς θα παίξουν ποδόσφαιρο (γιατί οι μπάλες στην μικρή μας αυλή απαγορεύονται) και τι υποκατάστατα μπάλας βρίσκουν, από την δασκάλα των εικαστικών που τους έχει μάθει τόσο όμορφα πράγματα, από την δασκάλα των αγγλικών που επιμένει σε προτάσεις για να μπορούν να συνεννοηθούν με την γλυκιά μας Σούσου, από το ότι έχουμε αίθουσα υπολογιστών και γυμναστήριο και θεατράκι …

Βλέποντας όλα αυτά πραγματικά αντιλαμβάνομαι ότι έχει περάσει ένας αιώνας από τότε που είχα φοιτήσει εγώ στην Α’ δημοτικού (30+ χρόνια) και συγκινούμαι πραγματικά! Το σχολείο μας είναι ένα απλό δημόσιο σχολείο της περιοχής μας! Παρόλα αυτά έχει άριστους εκπαιδευτικούς Ανθρώπους πάνω από όλα και φυσικά ήμασταν εξαιρετικά τυχεροί !!! Και κάπως έτσι πέρασε ο πρώτος μήνας μας στην Α’ δημοτικού για εμάς και ανυπομονούμε για τους επόμενους! Γιατί σε αυτό τον μήνα μάθαμε να αγαπάμε το σχολείο μας και τους συνανθρώπους μας και να εγκλιματιστούμε σε ένα κοινωνικό σύνολο !!!

Αλήθεια, εσείς πώς περάσατε τον πρώτο μήνα στο σχολείο?

Μέχρι την επόμενη ανάρτηση

Σας γλυκοφιλώ

Clelia



Ένας μήνας στην Α’ Δημοτικού! Μια καινούρια σελίδα στη ζωή μας!

Μοιραστείτε το....
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on PinterestEmail this to someone

Η ζωή είναι ένα παραμύθι που τις σελίδες του τις γράφουμε εμείς. Ζήστε το δικό μας παραμύθι μέσα από τις περιπέτειες της Νεράιδας και του Δράκου μου!

RELATED POST

  1. Αθηνά

    12 Οκτωβρίου

    Πω πω ένα έχω και έχω πελαγώσει, δεν μπορώ να σκεφτώ τί θα γινόταν με δύο! Ηρωίδα!! Πολύ χαίρομαι για το σχολείο σας και ότι προσέχουν τα παιδιά είναι τόσο σημαντικό!! Εμείς ακόμα γραμματάκια, δεν διαβάζουμε ακόμα, περιμένω με αγωνία… Πολλά φιλιά!

  2. αμα σου σου πω οτι μια απο τα ιδια κι ο Νικολας.. Επαιζε μποξ με φιλους στην αυλη και το πραγμα ξεφυγε.. Τη διευθυντρια εμεις δεν τη γλυτωσαμε.. αλλά τελος καλο ολα καλα.. Ευτυχως με το διάβασμα και το γραψιμο δεν εχει προβλημα.. Γιανα δουμε και τη συνεχεια Κλειω μου.. φιλια

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

INSTAGRAM
KNOW US BETTER
More in Confessions, School
Λίστα με τα σχολικά: Οδηγός επιβίωσης για μαμάδες με πρωτάκια!

Σχολική τσάντα πλάτης ή με ροδάκια; Ιδού η απορία! Πώς θα κάνετε την πιο σωστή επιλογή!

Οι πιο παιχνιδιάρικες τσάντες για το νηπιαγωγείο και όχι μόνο! Oops!!!

Close